św. Aleksy Wyznawca z Edessy. Pustelnik zwany Człowiekiem Bożym

475

Opiekun chorych. Osób żyjących w ubóstwie, żebraków, wędrowców, pielgrzymów i rybaków.

Chroni przed żywiołami, epilepsją, oraz grzechem wyniosłości i nadmiernej dumy. Patron Zgromadzenia Braci Aleksjanów, oraz Kongregacji Sióstr Najświętszego Serca Jezusa i Maryi.

święto – 17 lipca

Bohater średniowiecznej legendy. Żył na przełomie IV i V wieku. Pochodził z bogobojnej rodziny. Urodził się około 360 roku w Rzymie, był synem Eufemiusza i Agleidy. Ojciec patrycjusz rzymski pełnił funkcję senatora.

Po osiągnięciu pełnoletności rodzice znaleźli żonę dla Aleksego. Jednak opuścił narzeczoną w noc poślubną i udał się na pielgrzymkę do Ziemi Świętej, a następnie wyruszył do Edessy (Turcja) Tam został pustelnikiem i żebrakiem, żyjąc o chlebie i wodzie kilkanaście lat. Chciał wybrać się w dalszą drogę do Tersusu, jednak los sprawił, że na powrót trafił do Rzymu.

Nierozpoznany zatrudnił się jako służący w domu rodziców. Mieszkał pod schodami domu rodzinnego. Tajemnicę prawdziwej tożsamości ujawnił po swojej śmierci w pozostawionym liście. Zmarł około 411 roku. Został pochowany w kościele św. Bonifacego w Rzymie. Osoby przybywające do grobu świętego byli uleczani z chorób.