św. Cezary z Terraciny, Cezary z Afryki lub Cezary Diakon, (Caesarius) męczennik

209

Patron porodów wykonywanych przez cesarskie cięcie.

Jest wzywany w zagrożeniu utonięciem przez tonących,  w przypadku powodzi, wylewu rzek i klęsk związanych z wodą.

Opiekun rzymskich cesarzy oraz Terracina, Lukka, Ceasea

święto – 1 listopada

Żył w I i na początku II wieku we Włoszech za czasów panowania cesarza Trajana (98-117). Prawdopodobnie pochodził z afrykańskiej części Imperium Rzymskiego i należał do znamienitej rodziny rzymskiej.

Był chrześcijaninem i diakonem z Kartaginy. Po katastrofie morskiej, w której rozbił się jego statek osiadł we Włoszech, w Terracinie. Tam w czasie święta, które zorganizowano na cześć rzymskiego bóstwa odmówił oddania mu czci. Został aresztowany i skazany na śmierć przez utopienie w morzu wraz ze św. Julianem – kapłanem. Zostali zaszyci w worku, zepchnięci z urwiska „Pisco Montano” i utopieni.

Jak mówią przekazy ich ciała zostały odnalezione na brzegu morza i pochowane w okolicach Terraciny. Niebawem powstał tam mały kościół.

W IV wieku córka cesarza Walentyniana Wielkiego (321-375) klęcząc u grobu św. Cezarego została uzdrowiona. Po tym wydarzeniu przeniesiono część jego relikwii do Rzymu.

W Terracinie została wzniesiona przepiękna katedra św. Cezarego z Terracinie.