św. Drogo (lub Dreux, Drugo, Druron, Druon) z Sebourga

963

Patron: osoby nieatrakcyjne, brzydota, brak atrakcyjności, osoby uważane przez innych jako nieatrakcyjne i odpychające, kompleksy, zaburzenia mowy, jąkanie, głuchota, głuchoniemi, niemi, sieroty, dolegliwości cielesne, choroby i osoby chore psychiczne i umysłowo. Wzywany w przypadku kamieni żółciowych, przepukliny, złamań kości i pęknięć.

Właściciele kawiarni, hodowcy, bydło, owce, pasterze, położne, Baume-les-Messieurs, Fleury-sur-Loire.

święto – 16 kwietnia

Żył w XII wieku. Urodził się 14 marca 1105 roku w Epinoy we Francji. Pochodził ze szlachty flamanckiej. Matka Drogo zmarła przy jego porodzie, co bardzo przeżył gdy odkrył to będąc starszym chłopcem. Gdy został osierocony także przez ojca rozdał majątek i udał się na pokutną pielgrzymkę do Rzymu. Podróżował, pracował jako pasterz i pokutował. Osiadł w Sebourgu. Posiadał dar bilokacji – pracował na polu i był widziany na mszy świętej w tym samym czasie.

Podanie głosi, że w czasie swoich podróży ciało Drogo uległo mocnej deformacji. Ludzie bali się patrzeć na 20-letniego chłopca. Był znany ze swej pobożności. Wybudowano dla niego celę przy kościele, gdzie zamieszkał. Pościł modlił się i pokutował. Żywił się jęczmieniem, wodą i Eucharystią. Zmarł około 16 kwietnia 1186 roku w swojej celi w Sebourdu.