św. Faustyna Kowalska, mistyczka

374

Patronka miasta Łodzi, Ziemi Świnickiej

święto – 5 października

Jedna z najbardziej znanych polskich świętych. Jej życie najlepiej świadczy o prawdzie, że każdy jest powołany do świętości. Urodziła się 25 sierpnia 1905 roku, w małej wsi Głogowiec (obecnie powiat łęczycki) w rodzinie ubogich rolników. Była jedną z dziesięciorga rodzeństwa.

Jak większość dzieci wiejskich w ówczesnym zaborze rosyjskim ukończyła zaledwie 3 klasy szkoły podstawowej. Od 14 roku życia zaczęła pracować jako służąca u krewnych w okolicznych miastach, wykonując najprostsze prace porządkowe. Powoli zaczynała myśleć o życiu zakonnym.

W wieku 20 lat została przyjęta po licznych staraniach w innych klasztorach, do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Warszawie i przybrała imię zakonne Faustyna.

W klasztorach, w których przebywała powierzano jej najprostsze, ale i najbardziej żmudne zajęcia i obowiązki. Wykonywała je z pokorą i wyciszeniem, mimo słabego zdrowia. Po ośmiu latach w 1933 r. przyjęła śluby wieczyste. Zmarła na gruźlicę 5 października 1938 roku w Krakowie.

Jej sarkofag z relikwiami znajduje się w sanktuarium Miłosierdzia Bożego w krakowskich Łagiewnikach. Zasłynęła z łaski doświadczenia licznych wizji, które opisywała w swoim „Dzienniczku”.

Obraz wg św. Faustyny – „Boże miłosierdzie” (obraz „Jezu ufam Tobie”) w Sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Wilnie. zdjęcie fotolia, autor R.Babakin

To w nich usłyszała z ust Jezusa polecenia stworzenia jego wizerunku z formułą „Jezu ufam Tobie” i modlitwy (koronki) do Bożego Miłosierdzia, ustanowienia święta Bożego Miłosierdzia i godziny Miłosierdzia w godzinę konania Chrystusa na krzyżu (15.00).

Jej przesłanie zapoczątkowało wielkie rozbudzenie wiary w miłosierdzie Boże, zwłaszcza w dzisiejszych bardzo skomplikowanych czasach.