św. Jan od Krzyża. Doktor Kościoła

409

święto – 14 grudnia

Należy do tej grupy świętych, którzy byli często nierozumiani i poniżani przez swoich współczesnych, a których pokora i świadectwa miłości, zostały w pełni docenione przez potomnych. Urodził się w 1542 roku w Fontiveros (Kastylia Hiszpania).

Był najmłodszym z trojga rodzeństwa szlachcica wydziedziczonego z powodu mezaliansu i szwaczki. Dom nie był zasobny, lecz przepełniony miłością, co nie zawsze miało miejsce w XVI-wiecznej Europie. Jako młodzieniec, by móc zarobić na edukację pracował jako służący w szpitalu dla syfilityków w Medina del Campo. W wieku 21 lat wstąpił do miejscowego klasztoru karmelitów trzewiczkowych, studiując jednocześnie na uniwersytecie w Salamance.

Po przyjęciu święceń kapłańskich w 1568 r. poznał św. Teresę z Avila, mistyczkę i reformatorkę zakonów żeńskich. Pod jej wpływem zaczął organizować zreformowane zgromadzenia zakonu męskiego – nazywane karmelitami bosymi. Spotkało się to z krytyką hierarchów zakonnych, co święty przypłacił prawie rocznym ciężkim więzieniem w Toledo. W okresie tym, rozpoczął tworzenie swoich dzieł literackich – opartych na własnych doświadczeniach mistycznych.

Jego traktaty o miłości uważa się za arcydzieła literatury nowożytnej.

Po ucieczce udało mu się ponownie zająć reformowaniem współbraci, jednak i wśród natrafił na rozdźwięki, które spowodowały jego kolejne odosobnienie – tym razem w klasztorze w Ubeda w Andaluzji. Zmarł w 1591 roku. W 1926 roku papież Pius XI ogłosił go doktorem Kościoła, a jego dzieła nazwał „księgą prawa i szkołą wierzącej duszy”.