św. Kinga (Kunegunda) księżna

1174

Patronka: Polska, Litwa, diecezja tarnowska, Stary Sącz, polskich samorządowców, górników i kopalni soli, oraz osób ubogich

święto – 24 lipca

Urodziła się 5 marca 1234 roku w Esztergom w Królestwie Węgier. Była córką węgierskiego króla Beli IV oraz Marii Laskarina.

W 1239 roku wyszła za mąż za polskiego księcia krakowsko – sandomierskiego Bolesława V Wstydliwego.

Niesieni nurtem ascezy ówczesnej Europy, wkrótce po ślubie złożyli śluby czystości.

Płaskorzeźba przedstawiająca scenę z Nowego Testamentu – Cud w Kanie Galilejskiej – znajduje się na ścianie, w kaplicy św. Kingi, w kopalni soli w Wieliczce. Została wykonana w soli kamiennej, zdjęcie shutterstock, autor Angela N Perryman

Małżeństwo Kingi i Bolesława V Wstydliwego miało wśród swoich krewnych wiele osób wyniesionych na ołtarze:

Kaplica św. Kingi w kopalni soli „Wieliczka”, która jest wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Podziemna świątynia znajdująca się na 101 metrach pod ziemią. W ołtarzu znajdują się relikwie św. Kingi. Sam ołtarz główny został wykonany przez górnika Józefa Markowskiego, w centralnym jego punkcie znajduję się figura przedstawiająca św. Kingę. Po bokach towarzyszą jej figury św. Józefa oraz św. Klemensa Rzymu, zdjęcie fotolia, autor Pavlo Vakhrushev

Wiodąc pełne umartwień życie, Kinga wiele uwagi poświęcała fundacjom nowych klasztorów i kościołów. Po śmierci męża wstąpiła do ufundowanego wcześniej klasztoru Klarysek w Nowym Sączu (Polska), gdzie zmarła w 1292 roku. Tradycja przypisuje jej troskę o rozwój górnictwa soli.

Klasztor klarysek w Starym Sączu, który ufundowała księżna krakowsko-sandomierska – św. Kinga w 1280 roku. Została w nim pochowana po śmierci 24 lipca 1292 roku. Do dzisiaj znajduje się tam jej grób, zdjęcie fotolia, autor Thomas Ioannes

Święta Kinga została kanonizowana 16 czerwca 1999 roku przez Papieża Jana Pawła II.