św. Lutgarda z Tongeren (lub Ludgarda z Totgeren, Luitgard, Lutegarde z Aywières) opatka, mistyczka

652

Jest wzywana podczas porodu, proszona o szczęśliwe narodziny, Patronka osób niewidomych, niepełnosprawnych, niepełnosprawnych fizycznie, oraz ślepoty, Flandria, Belgia, Flamandzki Ruch Narodowy

święto – 16 czerwca

Urodziła się około 1182 roku w Tongeren (dzisiejsza Belgia). Nie z powołania, a braku posagu w wieku 12 lat wstąpiła najpierw do klasztoru benedyktynek św. Katarzyny z Aleksandrii w Sint-Truiden. Następnie za namową św. Krystyny zamieszkała wśród cysterek w Aywieres. Początkowo miała kłopoty z odnalezieniem miejsca dla siebie wśród sióstr zakonnych. Wszystko jednak się szybko zmieniło i Lutgarda całą sobą oddała się Chrystusowi. 

Podczas modlitwy doznawała wizji Jezusa, uzdrawiania i nawracania grzeszników. Prawdopodobnie posiadała także dar stygmatów. Jej życie zostało spisane przez brata zakonnego ze zgromadzenia św. Dominika. Spisał on Modlitwę Dworu Niebieskiego, której była autorem św. Lutgarda była nazywana matką kaznodziejów, albowiem przyczyniła się do licznych powołań braci zakonnych.

Przypisuje się jej powstanie, a na pewno niezwykłą żarliwość nabożeństwa do Najświętszego Serca Jezusa i modlitw za dusze w czyśćcu cierpiące.

Św. Lutgarda adorująca Najświętsze Serce Jezusa. Witraż w katedrze Den Bosch, Brabancja Północna/ Holandia. Autor zdjęcia jorisvo/ shutterstock

Na jedenaście lat przed śmiercią całkowicie straciła wzrok. Spędzała czas na pokucie, głębokiej ascezie, mistycznych wizjach i rozmowach z Najświętszą Maryją Panną. Zmarła 16 czerwca 1246 roku w Aywières. Jej relikwie znajdują się w kościele w Bas-Ittre w Brabancji (Belgia). Uznawana jest za jednego z wybitniejszych mistyków żyjącym w XIII wieku. 

Rzeźba Św. Lutgardy na moście Karola w Pradze. Republika Czeska. Autor: Sergey Kohl/shutterstock