św. Serwacy z Tongeren (lub Servatius, Servaas, Servais)

460

(Zimny Święty, Zimny Ogrodnik)

Pierwszy biskup Belgii

Patron ślusarzy, stolarzy, uprawiających winorośl i pomyślnego wyniku (rozwiązania, zakończenia).

Chroni przed przymrozkami, reumatyzmem, gorączką, febrą, problemami stóp, utykaniem (także utykaniem zwierząt), inwalidztwem oraz przed plagą szczurów i myszy, Patronuje miastom Maastricht, Quedlinburg

święto – 13 maja

Jeden z najpopularniejszych świętych, których kult rozkwitał w średniowieczu. Urodził się ok. 300 roku, być może na terytorium Armenii. Niewiele wiadomo o jego pochodzeniu i wczesnym życiu.

W źródłach odnotowany został w dopiero w latach 343 – 346 roku, gdy jako biskup belgijskiego Tongeren występował na synodzie w Sardyce (dzisiejsza Sofia, Bułgaria). Przemawiał przeciw rosnącym wówczas w siłę arianom. To zbliżyło go do świętego Atanazego. Był aktywny też podczas kolejnych synodów.

Kościół Świętego Serwacego przy placu Vrijthof w Maastricht, zdjęcie fotolia autor: Venemama

Święty Grzegorz z Tours uważał go za niezwykle pobożnego i pełnego pokory człowieka. Serwacy umarł ok. 384 roku w siedzibie swojego biskupstwa w Maastricht (obecnie Holandia), gdzie do dziś znajdują się jego relikwie. Wielką czcią otacza się go też Quedlinburgu (Niemcy); znajduje się tam średniowieczny kościół pod jego wezwaniem.

Dawna kolegiata Świętego Serwacego – obecnie Świętych Serwacego i Dionizego w Quedlinburgu, zdjęcie fotolia autor: Tom Bayer