św. Winifreda (lub Wenefryda, Gwen, Gwenfrewi)

1359

Patronka wzywana do ochrony przed niechcianymi zalotami

święto – 3 listopada

Według tradycji mieszkała w Walii (Wielka Brytania) w VII wieku. Była chrześcijanką, córką szlachcica i władcy Tegeingl (obecnie Flintshire) w północno wschodniej Walii. 

Według legendy jej matką była Welna siostra misjonarza św. Beuno (lub Bonus, Bono)

Winifreda w młodym wieku odrzuciła zaloty miejscowego szlachcica, lub księcia, co jak głoszą niektóre przekazy miała przypłacić życiem.

Witraż z wizerunkiem św. Winifredy, zdjęcie fotolia, autor Jenny Thompson

Nie wiadomo do końca co się stało, bo inne źródła podają, że gdy ścięto jej głowę w cudowny sposób została ożywiona i uzdrowiona przez swojego wuja św. Beuno.

Jej morderca miał stracić życie i zapaść się pod ziemię. Ocalała dziewczyna przyjęła śluby zakonne i rozpoczęła życie mniszki i przeoryszy w klasztorze Gwytherin w Denbinghshire. Zmarła około 660 roku w Gwytherin (dzisiejszym Conwy).

Jej domniemane relikwie znajdują się w starym i obecnie podniszczonym opactwie benedyktyńskim w Shrewsbury (Wielka Brytania).

Istnieje święta i cudowna studnia, oraz kamień, na którym wg legendy przysiadł św. Beuno po ocaleniu siostrzenicy i obiecał prosząc o to Boga, że w tym miejscu można prosić o wszelkie łaski dobre dla duszy człowieka w imię Winifredy. 

Widok na studnię i dawne opactwo benedyktyńskie Shrewsbury (znane dzisiaj także jako Abbey Church of Saint Peter and Saint Paul, Shrewsbury) założone w 1083 roku przez pierwszego hrabiego Shrewsbury i Arundel, Sussex – Rogera de Montgomery, zdjęcie fotolia, autor arenaphotouk