św. Arnulf (lub Arnolfus, Arnoul, Arnoulf, Arnold) z Metz, biskup

1235

Apostoł Galii. 

Patron dobrej śmierci, jest wzywany w przypadku lęku przed śmiercią.

Chroni przed zawrotami głowy, mdłościami, nudnościami, bólem głowy, migreną i wszelkimi oszustwami.

Pomaga zwalczyć plagę mrówek. Wzywany przy chorobach bydła – szczególnie krów. Chroni ludzi i zwierzęta podczas zarazy. Jest proszony o pomoc przy ospie, kile i dżumie.

Patron toreadorów oraz Nawarra, Pampeluna, Sardynia i Tuluza.

święto – 29 listopada oraz 30 października jako Translatio corporis (przed kanonizacyjna procedura w Kościele katolickim). 

W ikonografii przedstawiany jest jako biskup. Często w chwili męczeńskiej śmierci (ciągnięty przez byka). Jego atrybutami są: mitra, byk.

Święty Saturnin żył w III wieku na terenach Imperium Rzymskiego. Czasy te nie należały do spokojnych dla chrześcijan. Cesarz Decjusz Trajan wydał około 250 roku edykt nakazujący wszystkim ludziom zamieszkującym jego ziemie złożyć ofiarę rzymskim bogom. Odbywało się to w towarzystwie świadków, w tym urzędnika rzymskiego, który miał obowiązek wystawić pisemne zaświadczenie o oddaniu czci. Według niektórych historyków edykt ten był sposobem na potwierdzenie wierności Imperium i Cesarzowi, inni uważają, że był ukierunkowany na wyznawców Jezusa. Chrześcijaństwo jako młoda wiara budziła niepewność wśród wyznawców starych bogów. Na uwagę zasługuje fakt, iż Żydzi byli zwolnieni z przysięgi. Judaizm uznawano za religię bezpieczną i dozwoloną już w czasach Gajusza Juliusza Cezara (100 -44 p.n.e.). 

Tło historyczne czasów Saturnina było trudne. Do naszych czasów zachowało się mało przekazów pisanych na temat drogi życiowej przyszłego świętego. Jego żywot opisał kronikarz i historyk – święty Grzegorz z Tours. Rodzina Saturnina należała do wyższych warstw społecznych na półwyspie Peloponeskim, gdzie urodził się Saturnin. Mieszkał w Pátrai (obecnie Patras, trzecie co do wielkości miasto Grecji). Patras to miasto, które w czasie młodości świętego Saturnina zamieszkiwało wielu wyznawców Jezusa. Jest znane również z męczeńskiej śmierci świętego Andrzeja Apostoła, który przybył tam z misja krzewienia wiary chrześcijańskiej w czasach panowania cesarza Nerona (37-68 n.e.). 

Saturnin przebywając w Rzymie w latach 236 -250 otrzymał od ówczesnego papieża, dzisiaj świętego Fabiana misję krzewienia wiary chrześcijańskiej i głoszenia Ewangelii na terenach Galii. Wraz z Saturninem Biskup Rzymu powierzył to zadanie siedmiu biskupom, których dzisiaj nazywamy “Apostołami Galii /Galów”:

  • święty Austremoniusz (Stremonius, Austromoine) – pierwszy biskup Clermont nazywany także “Apostołem Owernii”. 
  • święty Denis (Dionizjusz, Nisu) z Paryża – pierwszy biskup Paryża (w Galii osada o nazwie Lutetia Parisorum). 
  • święty Gratianus (Catianus, Gatianus) z Tours – pierwszy biskup Tours.
  • święty Martialis (Martial, Marziale) – pierwszy biskup Limoges, nazywany także „Apostołem Akwitanii”.
  • święty Trofim (Throphimus, Tréphume) z Arles – pierwszy biskup Arles.
  • święty Paweł (Paulus) z Narbonne – pierwszy biskup Narbonne.

Saturnin najprawdopodobniej około 248 roku został pierwszym biskupem Tuluzy. Jest to miasto założone przez Rzymian i pięknie położone nad rzeką Garonna w dzisiejszym regionie Oksytanii, w południowej Francji. Stało się ono ostatnim miejscem pobytu świętego Saturnina. Na temat jego pobytu w Tuluzie istnieje przekaz, który wspomina także dzień jego męczeńskiej śmierci. Kapłani rzymskich bogów zauważyli, że z chwilą kiedy w mieście pojawił się Saturnin ich “łączność z bóstwami” ustaje. Dzieje się tak szczególnie kiedy Biskup pojawia się na placu Capitole de Toulouse gdzie stał ołtarz bożka. Postanowili pochwycić biskupa Saturnina i tak się stało. Chrześcijanin odmówił złożenia ofiary rzymskim bóstwom (prawdopodobnie Jowiszowi) za co został przywiązany za nogi do ofiarnego byka, który pognał niosąc kapłana. Przyjęło się, że byk stanął w miejscu nazwanym Matabiau (matar-zabijanie i biau/bœuf-byk), przekazy informują, że pękła lina, którą przywiązano męczennika do zwierzęcia. Saturnin zmarł, jego ciało było zmasakrowane, a głowa rozbita na stopniach Kapitolu. Ciało ukryły przed poganami zapamiętane – święte les Puelles (łac. puellae: młoda kobieta, panna) dwie młode chrześcijanki, które zakopały szczątki. 

W miejscu złożenia ciała pierwszego biskupa Tuluzy Saturnina powstała z czasem mała kapliczka, prawdopodobnie wzniesiona przez św. Hilarego z Poitiers. W drugiej połowie IV wieku biskup Tuluzy święty Sylwiusz (Sylvius, Selve, Sylve) rozpoczął budowę bazyliki świętego Saturnina. Świątynię ukończył w V wieku kolejny biskup Tuluzy, który także został świętym Eksuperiusz (Exuperius, Exupéry, Soupire). Doczesne szczątki pierwszego biskupa Tuluzy spoczęły w bazylice około 402 roku, w krypcie pod ołtarzem. 

Kościół przebudowano w okresie średniowiecza tak, aby pomieścił większą liczbę ludzi przybywających do grobu świętego Saturnina oraz relikwii innych świętych będących wystawionych w świątyni. W okresie XIV a XVI wieku ponownie przystąpiono do prac przy rozbudowie budowli Notre Dam de Taur. Jednym z powodów dla którego postawiono tak okazałą świątynię jest duża liczba pielgrzymów zatrzymująca się przy grobie świętego Saturnina, będących w drodze do Santiago de Compostela w Hiszpanii, w którym to miasto jest miejscem spoczynku świętego Jakuba Apostoła.