św. Felicyta z Rzymu, męczennica

4086

Patronka: kobiety, macierzyństwo, matki, wdowy. Jest proszona o narodziny syna.

Opiekunka rodziców, których dziecko zmarło, oraz Kalabria, Wielka Brytania

święto – 23 listopada

Żyła w pierwszej połowie II wieku. Urodziła się najprawdopodobniej do 101 roku na terenie Imperium Rzymskiego, w Rzymie. Pochodziła z bogatej i dobrze sytuowanej rodziny, której członkowie byli chrześcijanami.

Według tradycji Felicyta owdowiała dość wcześnie i sama wychowywała dzieci. Była matką 7 synów, dzisiaj znanych jako siedmiu braci śpiących. Do ich imion nie ma pewności. W różnych tradycjach są wymieniane imiona: 

Aleksander, Dionizy, Feliks, Filip, Jan, January, Konstantyn, Maksymian, Malchus,Marcjalis, Martynian, Serapion lub Achilliades, Eugenios, Kyriakos, Probatos,  Sabbatios, Stephanos, Sylwan, Witalis

Średniowieczny, pochodzący z XI wieku kościół śww. Jana i Felicyty (Pieve dei Santi Giovanni Battista and Felicita) leży w przepięknej okolicy, w miejscowości Valdicastello, Pietrasanta, prowincja Lucca, Toskania, Włochy. zdjęcie 123rf.com, autor lucagal

Została wraz z synami aresztowana i skazana na śmierć za odmowę złożenia ofiary rzymskim bóstwom. Zanim zginęła zobaczyła jak giną jej dzieci. Została ścięta około 164 roku w Rzymie.

Porta Salaria (Brama Solna) nazywana także Porta Sancti Silvestri dzięki odnalezieniu grobu św. Sylwestra I (biskupa Rzymu) znajdującego się w tzw. obszarze grobowym (katakumby Priscilla). Prawdopodobnie także tam została pochowana św. Felicyta, przy tzw. drodze Via Salaria, której fragmentem jest Porta Salaria, zdjęcie 123rf.com, autor marcovarro
Poprzedni artykułśw. Faustyna Kowalska, mistyczka
Następny artykułśw. Feliks z Cantalice OFMCap, zakonnik