św. Ida ( Ita, Ydda, Judith, Gutta ) z Toggenburga, mniszka

3856

Patronka: bóle głowy, choroby kobiece, odszukiwanie zaginionego bydła

święto – 3, lub 5 listopada

 

Żyła na przełomie XII i XIII wieku na terenie Szwajcarii. Urodziła się około 1156 roku w szlacheckiej rodzinie. Została wydana za mąż za hrabiego Henryka Toggenburga.

Małżeństwo nie miało potomstwa a w tamtych czasach wyłącznie kobiety obarczano za to winą. Początkowo szczęśliwe małżeństwo nie trwało długo. Legenda głosi, że któregoś dnia hrabia zauważył u niej brak obrączki ślubnej.

Klasztor benedyktyński w Fischingen, zdjęcie fotolia, autor Waldteufel

Zgubiony klejnot został zauważony na palcu miejscowego łowczego. Oskarżony myśliwy tłumaczył, że odnalazł ja w ptasim gnieździe (być może sroki, lub kruka). Posądzoną o zdradę Idę skazano na śmierć, której cudem uniknęła zamieszkując w leśnej pustelni.

Ludowe podania mówią, że udawała się na msze świętej i modlitwę do miejscowego klasztoru benedyktynek, a drogę wskazywał jej jeleń, który rozświetlał jej drogę świecami w porożu.

Poświadczone jest, że mąż zgodził się na jej wstąpienie do klasztoru benedyktynek w Fischingen, gdzie zmarła około 1226 roku jako mniszka klauzurowa.

Jej kult w rozkwitł w Szwajcarii wkrótce po jej śmierci, a został zatwierdzony 1724 roku.