św. Natalia z Nikomedii

22842

Patronka: rolników zbierających len oraz dobrych relacji w małżeństwie (wspólnie ze św. Adrianem)

święto – 26 sierpnia lub 1 grudnia

W ikonografii przedstawiana jest często wraz z mężem Adrianem lub w stroju z epoki, jej atrybutami są: lew, palma lub krzyż męczeństwa, obcięta ręka męża.

Według przekazów była młodą żoną rzymskiego oficera świętego Adriana (Hadriana) – późniejszego świętego męczennika. Z życiorysu Natalii wynika, że była w związku małżeńskim z Adrianem zaledwie kilka, kilkanaście miesięcy. Małżeństwo żyło najprawdopodobniej w III lub IV wieku, a być może na przełomie tych wieków. Zamieszkiwali w Nikomedii (dzisiejsza Turcja, Izmit). Historycznie był to okres prześladowań chrześcijan, za czasów panowania cesarzy rzymskich, którzy walczyli z nową wiarą. Szczególnie okrutny dla Chrześcijan był cesarz Dioklecjan. 

Natalia była chrześcijańską, natomiast jej mąż Adrian przyjął wiarę nieco później. Za co został uwięziony wraz z innymi wyznawcami Chrystusa. Młoda żona, opiekowała się nim w rzymskim więzieniu. Niosła pomoc nie tylko Adrianowi, ale i jego towarzyszom niedoli. W jej ślady szły inne kobiety wspomagając uwięzionych.

Adrian wraz z towarzyszami został skazany na śmierć. Młoda kobieta była obecna przy egzekucji i podtrzymywała męża duchowo, aby ten dzielnie znosił tortury. Dzień wspomnienia świętego Adriana i umęczonych towarzyszy przypada na 4 marca. W podaniach są dwa możliwe przekazy na temat końca życia Natalii. Według jednego zmarła śmiercią naturalną przy grobie męża, a inny wskazuje na jej śmierć męczeńską około 303 roku na arenie, gdzie miała zostać rozszarpana przez lwy. Została pochowana w Konstantynopolu (obecnie Stambuł – Turcja) i dlatego jest niekiedy nazywana świętą Natalią z Konstantynopola. 

W okresie średniowiecza relikwie Natalii i jej męża Adriana zostały przeniesione do klasztoru we Francji i spoczęły w miejscowości Grammont (rejon Burgundia-Franche-Comté).