św. Ursmar z Lobbes, biskup misyjny, opat (OSB)

472

Patron:

Chore dzieci. Dzieci, które mają kłopoty z chodzeniem (być może te, które późno raczkują i z opóźnieniem rozpoczynają naukę chodzenia). Dzieci z problemami jelitowymi (słaby układ pokarmowy, choroby jelit) oraz Binche, Lobbes (Belgia) i Luksemburg. 

Święto – 18 kwietnia (martyrologium rzymskie) lub 19 kwietnia (dzień pochówku świętego). 

W ikonografii przedstawiany jest w szatach biskupich, jego atrybutami jest pastorał, mitra, makieta opactwa, księga, z pokonanym diabłem u stóp, z modlącą się postacią u stóp, prawa dłoń w geście błogosławieństwa znakiem krzyża.

Pochodzenie imienia:  

Ursmar – imię męskie, należące do grupy języków indoeuropejskich, pochodzenia łacińsko-germańskiego. Dwa człony imienia: “urs” (urso, ursus) czyli niedźwiedź oraz “mar” (mǣr) czyli czysty, sławny znakomity, znany. Brzmienie imienia można tłumaczyć jako: “sławny niedźwiedź”, czy “znany niedźwiedź”. Odmiany imienia to: Ursmar, Ursmer, Ursmaro, Ursmarus. 

Życiorys.

Hagiografię świętego Ursmaro spisał benedyktyński mnich Heriger (Herigerus) opat Lobbes oraz teolog i średniowieczny historyk żyjący w X wieku, w swoim dziele „Żywot świętego Ursmara”. 

Żył na przełomie VII i VIII wieku. Urodził się 27 lipca 644 roku w Floyon we Francji (dzisiejszy przemysłowy departament Nord). Według przekazów już jego narodziny były poprzedzone wizjami szczególnie matki, która widziała dar powołania syna do życia w świętości. Od dzieciństwa wskazywała świętemu Ursmarowi drogę życia w pobożności. Jako dziecko odznaczał się wieloma cnotami, przede wszystkim prostotą, niezłomnością, serdeczną miłością bliźniego i żarliwą modlitwą. Legenda potwierdza, że cechą fizyczną Świętego była doskonała budowa ciała i nietuzinkowa uroda. Współcześnie nazwalibyśmy go “ciężkim przystojniakiem”. 

W młodości Ursmar otrzymał staranne wykształcenie świeckie i teologiczne. Studiował Pismo Święte. W wieku około 25-26 lat (około 670 roku) przyjął świecenia kapłańskie. Nie ma pewności, czy uroczystości przewodził święty Landelin (Landelinus), czy biskup święty Amand z Maastricht. Młody kapłan udał się na pielgrzymkę do Rzymu, gdzie z rąk papieża świętego Sergiusza I przyjął sakrę biskupią i tytuł sufragana. Otrzymał również relikwie pierwszego biskupa Rzymu – świętego Piotra Apostoła oraz wytyczne wytyczne krzewienia wiary chrześcijańskiej w północnej Galii (region Ardeny i Mozy)

Przekazy są pełne informacji o cudach i uzdrowień dokonanych za sprawą świętego Ursmara. Jedna z legend podaje fakt uzdrowienia siostrzenicy z guza, który dziewczyna bliska śmierci miała mieć na szyi. Innym razem uwolnił mniszkę zamieszkującą klasztor w Maubeuge, z dręczenia złego ducha. 

Biskup ewangelizował historyczne tereny Flandrii, zakładał klasztory, kościoły do czasu, gdy wstąpił do zgromadzenia braci benedyktynów i został mianowany opatem klasztory w Lobbes. Został następcą świętego Landelina, który wycofał się z klasztoru i osiadł w pustelni, w Crépin. Ursmar został przykładem życia duchowego mnichów. 26 sierpnia 697 roku konsekrował w Lobbes kościół pod wezwaniem świętych Apostołów Piotra i Pawła, który został wzniesiony w miejscu oratorium, którego twórcą był święty Landelin. Tam też spoczęły relikwie świętego Piotra (dar od papieża świętego Sergiusza I).

Opat dalej niósł światło wiary i przyjął na swojego ucznia pobożnego kapłana Ermina (Erminus), który podobnie jak mistrz został powołany świętym Kościoła katolickiego. W 711 święty Ursmar wskazał świętego Ermina na swojego następcę, na stanowisko opata w klasztorze Lobbes. Pobożny mnich zmarł prawdopodobnie 18 kwietnia 713 roku. Wiemy z przekazów, że umarł po długiej chorobie. Został pochowany dzień później 19 kwietnia. Relikwie świętego znajdują się 

W miejscu pochówku miały miejsce cuda i uzdrowienia. Nad jego grobem benedyktyńscy mnisi wznieśli kaplicę (w latach 819-823), do której pielgrzymowali wierni, z modlitwą do świętego Ursmara, z prośbami o wstawiennictwo (szczególnie o przywrócenie zdrowia). Obecnie jest to kolegiata Saint-Ursmer w Lobbes, która należy do najstarszych przedromańskich świątyń w Belgii. Do dzisiaj można zobaczyć w kolegiacie części zabudowań klasztornych i kryptę z grobami świętego Ursmara i jego ucznia świętego Ermina. 

Ciekawostką jest, że w okolicy jego miejsca narodzin (Floyon) znajdowało się źródełko świętego Ursmara, które miało właściwości uzdrawiające. Kanonizacja świętego Ursmara odbyła się 26 marca 823 roku. Niekiedy nazywany jest Apostołem Flandrii. Według przekazów mieszkańcy Lobbes zawdzięczają jego wstawiennictwu uratowanie miasta przed Madziarami, gdy ci byli niedaleko poproszony o ratunek Opat sprowadził wielką burze z piorunami. Okoliczne drogi rozmyły się, miasto spowiły mgły, a wrogie wojska się wycofały. 

W 1409 lub 1419 roku relikwie Świętego Opata w pielgrzymce zostały przeniesione do ​​Binche (zachodnia część Belgii, w prowincji Hainaut). Niestety w czasie rewolucji francuskiej częściowo zostały zniszczone, lecz zachował się niewielki fragment, z którego w XVIII wieku wykonano relikwiarz. Przepięknie wykonane popiersie świętego Ursmara można podziwiać do dziś. W kolegiacie Sint-Ursmaruskerk (Binche) znajdują się jeszcze relikwie innych świętych – Apostołów Piotra oraz Apostoła Jakuba Większego zwanego także Starszym.